به گزارش خبرنگار حادثه ایلام؛ حوالی ساعت ۱۷:۰۵ روز جمعه ۲۱ فروردین ماه ، در ورودی روستای موسیان شاهد حادثهای بود که در چند دقیقه، زندگی دو خانواده را برای همیشه تغییر داد. برخورد یک دستگاه پژو ۴۰۵ با موتورسیکلت، جان دو نوجوان را گرفت؛ دو جوانی که به جای بازگشت به خانه، قربانی یک حادثه رانندگی شدند.
پس از اعلام حادثه به مرکز کنترل و هماهنگی عملیات اورژانس ۱۱۵، دو دستگاه آمبولانس از نزدیکترین پایگاهها به محل اعزام شدند، اما شدت جراحات به حدی بود که نیروهای امدادی نتوانستند کاری برای نجات جان این دو نوجوان انجام دهند.
این بار نیز خبر در چند خط خلاصه میشود؛ یک پژو، یک موتورسیکلت، دو فوتی و یک علت حادثه که هنوز در دست بررسی است.
اما برای خانوادههای این دو نوجوان، این اعداد هرگز یک آمار ساده نخواهند بود.
پشت هر فوتی در جاده، خانوادهای قرار دارد که باید از این پس جای خالی یک عزیز را تحمل کند. پشت هر آمبولانسی که به محل حادثه اعزام میشود، امید خانوادهای برای نجات عزیزشان وجود دارد و تلخترین لحظه زمانی است که نیروهای امدادی به جای انتقال مصدوم، مرگ او را تأیید میکنند.
با این حال، پس از هر حادثه مرگبار، معمولاً یک توصیه تکراری نیز شنیده میشود؛ رعایت سرعت مطمئنه، پرهیز از سبقت غیرمجاز و رعایت قوانین رانندگی.
بیتردید رفتار رانندگان در وقوع بسیاری از حوادث نقش دارد و هیچکس نمیتواند مسئولیت راننده متخلف را نادیده بگیرد. اما آیا همه مسئله همین است؟
اگر یک مسیر بارها شاهد حادثه است، آیا تنها راهکار، توصیه به راننده برای احتیاط بیشتر است؟
ورودی روستاها، تقاطعها و مسیرهای نزدیک به مناطق مسکونی از جمله نقاطی هستند که به دلیل تردد همزمان خودروهای عبوری و وسایل نقلیه محلی، نیازمند توجه ویژه هستند. در چنین نقاطی، کوچکترین خطای انسانی میتواند به حادثهای با پیامدهای جبرانناپذیر تبدیل شود.
اکنون باید پرسید وضعیت ایمنی ورودی روستای موسیان چگونه است؟ آیا روشنایی کافی وجود دارد؟ علائم هشداردهنده و تابلوهای کاهش سرعت به اندازه کافی دیده میشوند؟ آیا سرعت خودروهای عبوری در این محدوده کنترل میشود؟ آیا شرایط هندسی مسیر و دسترسیهای محلی نیازمند اصلاح است؟
این پرسشها به معنای نسبت دادن علت حادثه به نقص جاده یا یک عامل مشخص نیست؛ علت دقیق حادثه باید توسط مراجع کارشناسی اعلام شود. اما هر حادثه مرگبار باید فرصتی برای بررسی دوباره همان نقطه باشد.
اگر مشکلی وجود دارد، باید پیش از حادثه بعدی شناسایی شود.
اگر سرعت خودروها در این محدوده بالاست، باید راهکار کنترل سرعت بررسی شود. اگر دید رانندگان در نقطهای مناسب نیست، باید اصلاح شود. اگر علائم هشدار کافی نیست، باید تقویت شود و اگر تردد موتورسیکلتها در مسیر با خطرات خاصی همراه است، باید برای کاهش این خطرات برنامهریزی شود.
پیشگیری زمانی معنا دارد که قبل از شنیده شدن صدای برخورد خودروها آغاز شود.
از سوی دیگر، موتورسیکلتسواران نیز در برابر خطرات جادهای آسیبپذیری بسیار بیشتری دارند. نبود بدنه محافظ در اطراف موتورسیکلت باعث میشود شدت جراحات در بسیاری از تصادفات بسیار بالا باشد. استفاده از کلاه ایمنی استاندارد، رعایت سرعت و پرهیز از ترددهای پرخطر، میتواند بخشی از این خطر را کاهش دهد؛ اما این موضوع نیز نیازمند فرهنگسازی مستمر و نظارت مؤثر است.
در این میان، نقش خانوادهها، مدارس، پلیس، رسانهها و دستگاههای متولی حملونقل نیز قابل توجه است. آموزش ایمنی نباید فقط پس از وقوع یک حادثه تلخ به یاد آورده شود.
دو نوجوانی که روز جمعه جان باختند، دیگر فرصتی برای اصلاح رفتار یا جبران یک اشتباه احتمالی ندارند؛ اما مسئولان میتوانند از این حادثه برای جلوگیری از تکرار آن استفاده کنند.
انتظار میرود پس از اعلام نظر کارشناسی درباره علت حادثه، وضعیت ایمنی محل نیز بررسی شود و اگر نقصی در زیرساخت، علائم، روشنایی، کنترل سرعت یا شرایط ترافیکی وجود دارد، برای رفع آن اقدام شود.
چرا باید همیشه منتظر بمانیم تا حادثهای رخ دهد، خانوادهای داغدار شود و سپس درباره ایمنی همان نقطه صحبت کنیم؟
جاده امن، جادهای نیست که پس از هر حادثه درباره آن جلسه برگزار شود؛ جاده امن مسیری است که خطرهای آن پیش از حادثه شناسایی و برطرف شده باشد.
امروز دو نوجوان قربانی این تصادف شدهاند. فردا ممکن است نام دو نفر دیگر در خبرهای حوادث قرار بگیرد؛ مگر اینکه از همین امروز، حادثه اخیر فقط بهعنوان یک خبر ثبت نشود، بلکه بهعنوان یک هشدار جدی مورد بررسی قرار گیرد.
پرسش اکنون روشن است؛ آیا مرگ این دو نوجوان میتواند آغاز بررسی جدی ایمنی محور دهلران ـ موسیان و ورودی روستاها باشد، یا باید منتظر حادثه بعدی و قربانیان بعدی بمانیم؟
دو نوجوان دیگر بازنمیگردند؛ اما میتوان کاری کرد که جاده، قربانی بعدی خود را نگیرد.
انتهای پیام / محمد سعادتی
