به گزارش خبرنگار حادثه ایلام؛ حادثه معمولاً زمانی اتفاق میافتد که کسی انتظارش را ندارد؛ یک تصادف در جاده، فردی که ناگهان در خانه بیهوش میشود، آتشگرفتن خودرو یا ساختمانی در شهر و حتی گرفتار شدن کوهنوردی در منطقهای صعبالعبور.
در این لحظات، نخستین واکنش بسیاری از افراد تماس با یک دستگاه امدادی است؛ اما استرس، شلوغی محل حادثه و ناآگاهی از شماره درست، گاهی باعث میشود دقایق ارزشمندی از دست برود.
در ایران، چهار شماره ۱۱۰، ۱۱۲، ۱۱۵ و ۱۲۵ از مهمترین شمارههایی هستند که شهروندان باید کاربرد آنها را بشناسند؛ شمارههایی که هر کدام برای بخشی از زنجیره امداد، نجات، امنیت و مقابله با حوادث طراحی شدهاند.
۱۱۵؛ وقتی پای جان و سلامت در میان است
اگر فردی دچار وضعیت پزشکی اورژانسی شده یا در یک حادثه نیاز فوری به خدمات پزشکی دارد، شماره ۱۱۵ همان شمارهای است که باید به خاطر سپرده شود.
تصادفات رانندگی، بیهوشی، مشکلات شدید تنفسی، خونریزی قابل توجه، تشنج، درد شدید قفسه سینه و دیگر شرایط پزشکی فوری، از جمله مواردی هستند که تماس با اورژانس را ضروری میکنند.
در زمان تماس، ارائه اطلاعات دقیق درباره نشانی محل، وضعیت مصدوم یا بیمار و شرایط حادثه اهمیت زیادی دارد.
در واقع تماس با اورژانس فقط به معنای درخواست آمبولانس نیست؛ اطلاعاتی که تماسگیرنده در همان دقایق نخست ارائه میکند، میتواند به نیروهای امدادی برای ارزیابی شرایط و اعزام مناسب کمک کند.
۱۲۵؛ آتش منتظر نمیماند
شعلهای که از یک خودرو بلند میشود یا دود از پنجره یک ساختمان بیرون میآید، جایی برای تعلل باقی نمیگذارد.
۱۲۵ شماره آتشنشانی است؛ دستگاهی که مأموریت آن فقط خاموش کردن آتش نیست و در بسیاری از عملیاتهای امداد و نجات نیز حضور دارد.
آتشسوزی ساختمان، خودرو و اماکن مختلف، برخی حوادث مرتبط با گاز، محبوس شدن افراد و عملیاتهای نجات، از جمله مواردی هستند که میتوانند نیازمند حضور آتشنشانان باشند.
در چنین شرایطی، تماسگیرنده باید تا حد امکان نشانی دقیق، نوع حادثه و وجود یا نبود افراد گرفتار را به اپراتور اعلام کند.
هرچه اطلاعات اولیه دقیقتر باشد، نیروهای امدادی تصویر روشنتری از صحنه حادثه خواهند داشت.
۱۱۰؛ وقتی امنیت به خطر میافتد
درگیری، تیراندازی، سرقت، تهدید یا مشاهده اتفاقی که امنیت و آرامش عمومی را به خطر میاندازد، جایی است که شماره ۱۱۰ باید در ذهن شهروندان باشد.
در چنین شرایطی نیز مهمترین موضوع، انتقال دقیق اطلاعات است؛ اینکه حادثه کجا رخ داده، چه اتفاقی در حال وقوع است، چند نفر درگیر هستند و آیا خطری همچنان در محل وجود دارد.
یک تماس کوتاه اما دقیق میتواند برای نیروهای انتظامی بسیار مفیدتر از تماسهای متعدد و پراکنده باشد.
۱۱۲؛ وقتی حادثه به دل طبیعت میزند
گاهی حادثه در جایی رخ میدهد که رسیدن به آن به سادگی یک خیابان شهری نیست؛ کوهستان، مسیرهای صعبالعبور، مناطق دورافتاده یا حوادث ناشی از شرایط جوی.
در این شرایط، ۱۱۲ شماره امداد و نجات جمعیت هلالاحمر است.
گرفتار شدن افراد در مناطق کوهستانی و صعبالعبور، برخی حوادث و بلایای طبیعی و شرایطی که نیازمند عملیات تخصصی امداد و نجات است، میتواند پای امدادگران هلالاحمر را به حادثه باز کند.
برای استانی مانند ایلام با مناطق کوهستانی و مسیرهای طبیعتگردی، شناخت این شماره اهمیت بیشتری پیدا میکند.
در چنین حوادثی، اعلام دقیق موقعیت مکانی یکی از مهمترین اطلاعاتی است که تماسگیرنده میتواند در اختیار امدادگران قرار دهد.
مردم؛ نخستین حلقه زنجیره امداد
اما ماجرا فقط به شمارههای سهرقمی ختم نمیشود.
در بسیاری از حوادث، نخستین کسی که صحنه را میبیند، نه پلیس است، نه آتشنشان و نه امدادگر؛ یک شهروند عادی است که ممکن است در حال عبور از خیابان یا جاده باشد.
همین فرد باید بتواند در کوتاهترین زمان تصمیم بگیرد که با کدام دستگاه تماس بگیرد و مهمتر از آن، اطلاعات درست را منتقل کند.
اسکندری، یکی از کسبه شهر ایلام، در گفتوگو با خبرنگار حادثه ایلام میگوید: چند سال قبل نزدیک محل کارم فردی دچار مشکل جسمی شد. چند نفر دور او جمع شده بودند، اما بعضیها نمیدانستند باید با کدام شماره تماس بگیرند.
وی ادامه میدهد: در آن شرایط، استرس باعث میشود آدم حتی چیزهایی را که میداند فراموش کند. بعد از آن اتفاق تصمیم گرفتم شمارههای اضطراری را حفظ کنم.
حسینی، یکی دیگر از شهروندان ایلامی، نیز معتقد است آموزش این شمارهها نباید فقط به بزرگسالان محدود شود.
وی میگوید: چهها هم باید بدانند اگر در خانه اتفاقی افتاد یا کسی بیمار شد، برای کمک گرفتن با چه شمارهای تماس بگیرند.
این شهروند ایلامی ادامه میدهد: وقتی حادثه رخ میدهد، ممکن است بزرگترها هم نتوانند درست تصمیم بگیرند؛ بنابراین آموزش قبلی خیلی مهم است.
تماس اشتباه؛ فرصتی که از دست میرود
رضایی، راننده تاکسی در ایلام، نیز میگوید در طول سالهای فعالیت خود بارها شاهد بوده که شهروندان در زمان حادثه درباره شماره تماس دستگاه امدادی دچار تردید شدهاند.
وی اظهار میکند: گاهی در یک تصادف مردم نمیدانند باید با اورژانس تماس بگیرند یا هلالاحمر و گاهی هم در یک حادثه دیگر دنبال شماره آتشنشانی هستند.
این راننده تاکسی میافزاید: به نظرم دانستن شمارههای اضطراری باید مثل دانستن آدرس خانه و شماره اعضای خانواده باشد؛ چون هیچکس نمیداند چه زمانی به آن نیاز پیدا میکند.
چند عدد که باید پیش از حادثه به خاطر سپرد
شمارههای اضطراری قرار نیست زمانی به خاطر سپرده شوند که حادثه اتفاق افتاده است.
۱۱۰؛ پلیس
۱۱۲؛ امداد و نجات جمعیت هلالاحمر
۱۱۵؛ فوریتهای پزشکی
۱۲۵؛ آتشنشانی
این چهار شماره شاید تنها سه رقم باشند، اما پشت هر کدام شبکهای از اپراتورها، نیروهای امدادی، آمبولانسها، خودروهای آتشنشانی، امدادگران و مأمورانی قرار دارد که مأموریتشان رسیدن به صحنه حادثه است.
در کنار این شمارهها، برخی دستگاهها و خدمات عمومی نیز شمارههای اختصاصی خود را دارند که شهروندان میتوانند متناسب با نوع مشکل از آنها استفاده کنند؛ اما در شرایطی که جان، سلامت، امنیت یا ایمنی افراد در معرض خطر است، تشخیص درست دستگاه امدادی اهمیت ویژهای دارد.
حادثه منتظر جستوجوی شماره نمیماند
شاید تا امروز هیچگاه مجبور نشده باشیم در شرایط اضطراری تلفن را برداریم و برای نجات جان یک انسان شمارهای سهرقمی بگیریم؛ اما حادثه نه زمان مشخصی دارد و نه از قبل خبر میدهد.
ممکن است این اتفاق در خانه، خیابان، محل کار، جاده یا دل کوه رخ دهد و در همان لحظه، فرد حاضر در صحنه نخستین حلقه امدادرسانی باشد.
آن زمان دیگر فرصت جستوجو در اینترنت، پرسیدن از اطرافیان یا آزمون و خطا نیست.
گاهی یک تماس درست، نخستین قدم برای نجات یک انسان است؛ و دانستن همان سه رقم، میتواند از چند دقیقه سردرگمی در حساسترین لحظه جلوگیری کند.
۱۱۰، ۱۱۲، ۱۱۵ و ۱۲۵؛ چهار شمارهای که بهتر است قبل از حادثه آنها را بدانیم، نه بعد از آن.
انتهای پیام/ امیر ملکی یکتا
