یادداشت| امیر ملکی‌یکتا خبرنگار حادثه ایلام؛ حادثه تلخ واژگونی اتوبوس حامل کارگران نفت دهلران، تنها روایت ۱۲ جان ازدست‌رفته و ۱۸ مصدوم نیست؛ این حادثه، روایت تلاش بی‌وقفه امدادگران و نجاتگرانی است که ساعت‌ها در صحنه حضور داشتند تا شاید فرصتی دیگر برای زندگی رقم بخورد.
در آن شب تلخ، وقتی خبر حادثه در محور دشت‌عباس ـ مورموری منتشر شد، نیروهای امدادی هلال‌احمر و پرسنل فوریت‌های پزشکی اورژانس ۱۱۵ به میدان آمدند. برای آن‌ها حادثه فقط یک خبر نبود؛ مأموریتی بود که با جان انسان‌ها گره خورده بود. هر مصدوم، انسانی بود با خانواده‌ای چشم‌انتظار، آرزوهایی ناتمام و عزیزانی که امید داشتند دوباره او را در آغوش بگیرند.
در چنین لحظاتی، زمان معنای دیگری پیدا می‌کند. ثانیه‌ها می‌گذرند و امدادگران می‌دانند که هر لحظه می‌تواند در سرنوشت یک مصدوم تأثیرگذار باشد. آن‌ها در میان دشواری‌های صحنه حادثه، برای دسترسی به مصدومان، انجام اقدامات امدادی و انتقال مجروحان تلاش می‌کنند؛ بی‌آنکه بدانند پایان این مأموریت چه تصویری برایشان رقم خواهد زد.
اما همه مأموریت‌ها به نجات ختم نمی‌شوند. گاهی با وجود تمام تلاش‌ها، تجهیزات و مهارت‌ها، مرگ زودتر از دستان نجاتگر به مقصد می‌رسد. این همان بخش تلخ و کمتر دیده‌شده زندگی امدادگران است؛ لحظه‌ای که تمام تلاش‌ها به پایان می‌رسد، اما نتیجه آن چیزی نیست که برایش جنگیده‌اند.
برای خانواده‌های داغدار، از دست دادن عزیزانشان زخمی عمیق و فراموش‌نشدنی است؛ اما برای امدادگری که ساعت‌ها برای نجات همان انسان تلاش کرده نیز پایان مأموریت لزوماً به معنای پایان اندوه نیست. گاهی چهره مصدومان، صحنه حادثه و لحظه‌هایی که با مرگ دست‌وپنجه نرم کرده‌اند، تا مدت‌ها در ذهنشان باقی می‌ماند. آن‌ها نیز انسان‌اند؛ خسته می‌شوند، اندوهگین می‌شوند و گاهی سنگینی یک مأموریت را با خود به خانه می‌برند.
در این میان، نباید نقش هیچ‌یک از حلقه‌های امدادرسانی را نادیده گرفت. امدادگران و نجاتگران هلال‌احمر که در صحنه حوادث برای رهاسازی و نجات مصدومان تلاش می‌کنند و پرسنل اورژانس که مسئولیت اقدامات فوریت‌های پزشکی و انتقال بیماران را بر عهده دارند، هرکدام بخشی از زنجیره‌ای هستند که هدف نهایی آن، حفظ جان انسان‌هاست.
شاید در خبرهای روزانه، نام جان‌باختگان و تعداد مصدومان بیشتر دیده شود، اما پشت هر حادثه، تلاش انسان‌هایی قرار دارد که کمتر از آن‌ها گفته می‌شود؛ کسانی که در شرایط دشوار، گاهی با فشار جسمی و روحی سنگین، برای نجات دیگران از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنند.
قدردانی از این نیروها نباید تنها به انتشار یک پیام تشکر پس از حوادث محدود شود. این انسان‌ها برای انجام مأموریت‌های دشوار، به تجهیزات مناسب، امکانات کافی، آموزش مستمر و حمایت‌های روحی و شغلی نیاز دارند. جامعه و مسئولان باید بدانند که فرشتگان نجات نیز برای ادامه این مسیر سخت، به پشتیبانی و توجه نیازمندند.
۱۲ کارگر در حادثه‌ای تلخ از میان ما رفتند و خانواده‌هایی داغدار شدند؛ هیچ واژه‌ای نمی‌تواند سنگینی این فقدان را کم کند. اما در کنار یاد و خاطره جان‌باختگان و آرزوی سلامتی برای مصدومان، باید از انسان‌هایی هم گفت که تا آخرین لحظه برای نجات آن‌ها جنگیدند.
امشب، نام امدادگران و نجاتگران هلال‌احمر و پرسنل اورژانس ۱۱۵ را نیز به خاطر بسپاریم؛ همان‌هایی که وقتی حادثه از راه می‌رسد، خود را به دل خطر می‌زنند تا شاید زندگی، فرصت دوباره‌ای پیدا کند.
آن‌ها برای نجات ۱۲ انسان جنگیدند؛ هرچند تقدیر، پایان دیگری رقم زد. اما ارزش تلاششان با نتیجه یک مأموریت سنجیده نمی‌شود؛ ارزش آن در انسانیتی است که در سخت‌ترین لحظات، از دستانشان جاری می‌شود.
به احترام همه کسانی که در تاریک‌ترین لحظات، برای روشن نگه‌داشتن چراغ زندگی جنگیدند؛ آرزوی سلامتی و موفقیت میکنیم.
روح جان‌باختگان شاد و یادشان گرامی؛ خدا قوت به فرشتگان نجات.
انتهای پیام
